Zwischen den Welten

2010-09-22T02:27:00.000-07:00

عشقی که منجر به خودخواهی می شه حال منو بهم می زنه!
عشقی که فقط به فکر خودت هستی و می خوای تمام وجود یک آدم رو تسخیر کنی... آزادی هاش رو ازش بگیری و تمام لحظه های اون آدم رو متعلق به خودت بدونی...دیوونه می کنه منو... به مرزی می رسونتم که دلم نمی خواد حتی دوست داشته بشم... کاش آدمها می فهمیدن که آزادی فردی چه نقش مهمی تو زندگی ها بازی می کنه...
تمامیت خواهی داره منو به مرز جنون می کشه...

تماس

2009-12-03T06:55:00.001-08:00

صدايش از پشت خط مثل يك زمزمه يا هق هق بود.
ميگفت : خواهش ميكنم قطع نكن.
: شما ... ؟
: خواهش ميكنم, فقط گوش كن.
ساكت بودم.
: اون منظوري نداشت . فقط ...
سعي كردم حرفش را قطع كنم.
با گريه گفت : يك فرصت ديگه به من بده.
جرأت نميكردم تماس را قطع كنم.
: خيلي دوستت دارم.
ميدانستم كه پشت خط ماندن خوشايند نيست, اما او خيلي عصبي بود.
سكوت وحشتناكي بود, نفسي كشيد. آنرا اشارهاي تصور كردم.
با صدايي مطمئن گفتم : اگر اون تورو برگردونه ديوونهاس.
بعد از يك مكث كوتاه فقط صداي بوق ممتد تلفن به گوش ميرسيد. گوشي را ميگذارم . ميلرزم . ناگهان دوباره تلفن زنگ ميزند .
به آرامي ميگويد: ممنونم.

2009-11-26T02:14:00.001-08:00

گمانم دو هفته‌ای باشد که گير کرده‌ام. ظهر که می‌رسم می‌نشينم تقريباً يک ضرب تا نزديکی نيمه شب زل می‌زنم به چند منحنی که همگرا نمی‌شوند. به همه چيز شک می‌کنم. هزار بار همه‌چيز را چک می‌کنم. فکر می‌کنم و روزی صد بار داد می‌زنم يافتم و بعد می‌فهمم نيافتم. اين وسط شايد يکی دو بار ببينم نامه آمده يا نه و کنار نامه‌ها ستاره بزنم که بالاخره جواب می‌دهم. يکی دو تلفن هم شايد اوج اتلاف وفت باشد. شب با سردرد برمی‌گردم خانه و صبح با سردرد بيدار می‌شوم. وقت راه رفتن، نهار خوردن و حتی حرف زدن با ديگری به منحنی‌ها فکر می‌کنم. شايد سه بار همه‌چيز را از نو نوشته باشم. می‌دانم بايد همگرا شود و اگر نمی‌شود، می‌لنگد که نمی‌شود. تازه من زياد اهل اين کارها نيستم، اهل فکر کردن و همگرا کردن و کار مهمی انجام دادن. هميشه وقتم را صرف چيزهای جالب‌تری از همگرايی چند خط کردم. حالا گير افتاده‌ام؛ در يک سلول انفرادی با چند منحنی که دور سلول بدو بدو می‌کنند و من فقط غر می‌زنم و غر می‌زنم.

2009-11-14T11:13:00.001-08:00

دلخور که می‌شوم می‌گويم دست از سرم برداريد، خيلی وقت است ادعايی ندارم، نمی‌گويم دنيا آن طور می‌گردد که من فهميده‌ام. من روزی صد بار خودم را می‌شکنم که «من» نماند، که يقين نماند. دست از سرم برداريد با قضاوت‌های تندتان، يک‌طرفه‌تان. دلخور که می‌شوم هوس می‌کنم فرار کنم گوشه‌ای و برای دل خودم بگويم. می‌گويم با دنيای ساده‌ی من چه خرده حسابی داريد؟ دست از سرم برداريد.

2009-11-14T11:10:00.001-08:00

به لبخندی، به بوسه‌ای، به تپشی، به آغوشی، به سودايی، به حسرتی، به اشکی، به شوری، به سکوتی...
دل هوای عاشقی دارد، باز.

2009-11-10T06:34:00.000-08:00

نيمی از حقايق را می‌شود با کمک عقل فهميد، برای درک آن نيمه‌ی باقی مانده‌ يک گيلاس کافی است.

برای همیشه

2009-11-07T14:45:00.001-08:00

احساس تنهایی از خود تنهایی بدتره، نه؟ اینو بهم گفت وقتی‌ که از در داشتم میزدم بیرون! گفتم فرقی‌ هم داره مگه؟ گفت چطور نفهمیدی که من با تو بودم ولی‌ با تو نبودم...می‌فهمیدم چی‌ میگه و اشاره به چی‌ داره؟ گفتم میدونی‌ که از دروغ و تظاهر بیزارم، به من سرکوفت نزن که چرا برات نقش بازی نکردم...چون می‌خواستم خودم باشم، اصلا همه این امشب برای این بود که ببینم که این چیه که در درونمه، می‌خواستم برای سوال‌هایی‌ که تو مغزم وول میخورن پاسخ پیدا کنم...و چه مغرور بود نگاهش وقتی‌ که ترکش کردم، برای همیشه....برای همیشه؟؟؟

خط و فاصله

2009-10-27T05:03:00.000-07:00

مدتها بود از "م" خبری نداشتم، امروز در پاسخ میل کوتاه من که ازش پرسیده بودم که آیا فکر می‌کنه که من و اون هنوز با هم دوست هستیم، پاسخ داد (کمی‌ رسمی‌) که حتما ولی‌ چیزهای پیش اومده که اونو شدیدا زخمی کرده و اون کمی‌ احتیاج به فاصله داره. هرچی‌ که فکر می‌کنم کمتر در میابم که چی‌ بوده در رفتار من که "م" رو اینقدر زخمی کرده...گاهی از اینکه میلهای اون رو بی‌ احساس جواب میدم یا اصلا فراموش می‌کنم که جواب بدم گله میکرد و من هم خیلی‌ موقع میلهاش رو با شوخی‌ و مسخره بازی جواب میدادم...نمیدونستم که شاید خیلی‌ از حرفاش جدی باشه...یا اینکه چی‌؟ باید بیشتر خط و فاصله بکشم بین دوستام؟ باید بگم مرز کجاست که اون‌ها هم بدونند کجای کارند با من؟ دست از این شوخی‌‌های مسخره خودم بردارم؟ باید راجع هش فکر کنم و می‌کنم....بی‌ فایده است که بخوام الان به دلایل کناره جوئی "م" فکر کنم، منو به جایی‌ نمیرسونه...چقدر باز امروز حالم بده! کسی‌ یه خبر خوش نداره به من بده؟

درد

2009-10-25T07:17:00.000-07:00

تمام بدنم درد می‌کنه..توی آشپز خونه خوردم به شکل مهیبی زمین، طولانی‌ مدت همونجا خوابیدم و درد را با تک تک سلول‌های بدنم حس کردم، با صبر و حوصله دراز کشیدم، دلم نمیخواست حتا یک لحظه شو از دست بدم...مثل اینکه یکی‌ بهم میگفت خوب ببین اینو لازم داشتی تو...احتیاج داشتی یکی‌ از اون بالا پرتت کنه بندازتت زمین تا شاید این مخت کمی‌ تکون بخوره تا بفهمی کجای کاری و چی‌ میخوای... این ۲-۳ روزه همش باهات بودم، در حالی‌ که تو زندگیم حضور نداشتی‌، ولی‌ هیچ لحظه‌ای نبوده که بهت فکر نکنم و این فکر داره منو می‌کشه که چرا فکر می‌کنم که برای من یک زندگی‌ بدون تو امکان پذیره...آیا این دردی که در جسممه از درد زخمی که من به روحت زدم سنگین تره؟

2009-10-03T14:33:00.000-07:00

حوصله ندارم، حوصله تو یکی‌ رو ندارم اصلا. این تنها چیزیه که دلم می‌خواد بدونی...تنها احساسیه که الان وقتی‌ اسمت میاد بهم دست میده. من حوصله این بازیها رو ندارم. از نظر من باید از هم دور بشیم شاید روزی با روح و روان سالمتری به هم رسیدیم. همین.

2009-09-27T01:22:00.001-07:00

می‌دانم که باید بنویسم خیلی‌ حرفها هست که باید بزنم، به این انگیزه که فقط خودم را خالی‌ کنم نه هیچ چیز دیگر...خوشحالم که می‌خواهم خط باطل بر وجودت بکشم و با احساس خوبی‌ هم این کار را می‌کنم، می‌دانم که با این حرفها هم هیچ چیزی را تغییر نخواهم داد ولی‌ مگر میشود چیزی را هم تغییر داد؟ مگر من می‌خواهم که چیزی را تغییر دهم؟

حس تنهايی

2009-09-14T04:17:00.000-07:00

بعضی روزها هستند که هوا ابری است. بعد از دو سه ساعت قدم زدن زير ابرها نم کشيده‌ای. نشسته‌ای روی يک نيمکت قبرستان که پشتش به قبرهاست و رويش به يک محوطه‌ی باز و سبز با دو درخت تا می‌رود می‌رسد به نرده‌ها. آهنگی که در دو سه ساعت قبل هزار بار شنيده‌ای باز از اول آرام شروع می‌کند. تو برای خودت فکر می‌کنی سراغ کی بروی دلگيری روز رد شود. همين طور که فکر می‌کنی يک لحظه تا عمق جانت حس تنهايی می‌کنی و نمی‌دانم چرا به ابرها نگاه می‌کنی

هنر سير و سفر

2009-09-12T13:12:00.000-07:00

«...سفرها قابله‌ی افکارند. مکان‌های اندکی به اندازه‌ی هواپيما، کشتی يا قطار در حال حرکت منشأ گفتگوهای درونی هستند. گويی همبستگی غريبی ميان چيزی که مقابل چشم‌مان قرار دارد و افکار درون ذهن‌مان وجود دارد: گاهی افکار بزرگ به مناظر عظيم نياز دارند و افکار جديد به مکان‌های جديد. ظاهراً افکار درونی که به درجا زدن گرايش دارند با گذر سريع مناظر به تحرک در می‌آيند. شايد ذهن زمانی که بايد بيانديشد از فکر کردن باز می‌ايستد. اين کار همان اندازه فلج‌کننده است که مجبور بشويم ناغافل لطيفه‌ای بگوييم يا لهجه‌ای را تقليد کنيم. فکر کردن زمانی که بخش‌هايی از ذهن به کارهای ديگری مشغول می‌شود بهتر انجام می‌گيرد، مثلاً با گوش دادن به موسيقی يا تماشای رديف درخت‌های کنار جاده. گويی آهنگ موسيقی يا منظره برای لحظه‌ای آن بخش عملی، عصبی و خرده‌گير مغز را که به هنگام برآمدن فکر دشواری در ناخودآگاه، تمايل به بسته شدن دارد و از خاطره‌ها، نيازها و افکار اصيل و درون‌گرا دور می‌شود، منفک می‌کند و در عوض افکار شخصی و سازنده را ترجيح می‌دهد...»
آلن دو باتن، هنر سير و سفر، برگردان گلی امامی

بیلی هالیدی و یک گلدان شکسته

2009-09-06T06:44:00.000-07:00

بعد از روزها لحظات کوتاهی‌ در تنهایی نصیبم شده، با بیلی هالیدی در گوشم در اتاقی‌ رو به باغچه کوچک و عزیزم...و با گلدانی در باغچه که دیشب در باد شکست. و من چه خوشحال شدم که شکست...گلدان هدیه نسرین بود، دوست خوبم..ولی‌ میشد این هدیه را در مقوله "نمیدانم چه هدیه بدهم ولی‌ میدانم که می‌خواهم یک چیز گنده بدهم که به درد هیچ چیز نخورد.." جا داد... ببخش منو نسرین جانم ولی‌ از اولش از این گلدان به نحوی متنفر بودم...باور کن سعی‌ کردم که دوستش داشته باشم، خیلی‌ هم تلاش کردم، حتا یک روز براش از این ساقه‌های خشک دراز بی‌ مصرف هم خریدم که بذارمش گوشه اتاق، کردم، گذاشتم ولی‌ بدتر شد، دراز تر و به درد نخور تر شد...و حالا شکسته افتاده و هر تیکه ش مثل اینکه به من میگه خوب رفتم مردم، راحت شدی حالا؟...من هم میگم آره راحت شدم...خیلی‌ خوب شد...حتا حال جمع کردن شیشه خورده‌ها تم ندارم. بگذریم...
اخبار ایران و رفتن یکی‌ یکی‌ عزیزانم داغونم میکنه..میترسم اصلا به ایران زنگ بزنم...هربار با مادری حرف میزنم یک خبر بد..و من چقدر خواب‌های بد میبینم...تو خواب هام ضجّه میزنم و با صدای خودم بیدار میشم از خواب...دیشب خواب خونه نیوشا رو دیدم...همون خونه قدیمی‌ تو خیابون شهباز، و اینکه میخواستن بکوبنش که روش چند طبقه بسازن...و من خودم رو به خاک‌های روی اتاقا می‌کشیدم و زار میزدم...مثل اینکه با اینکار میخواستن من و بچگی‌ و همه خاطرات منو ا زم بگیرن و نابود کنن...خواب دیدم برگشتم آلمان ولی‌ دیگه هیچی‌ ندارم، نه خانه، نه هویت، نه خانواده، و در به در شدم..چرا اینقدر بیتابم. چرا هنوز اینقدر نگرانم، چرا؟
زندگیم الان پر از عشقه و عاطفه..احساس می‌کنم لایق این عشق هستم و این من هستم که تعیین می‌کنم تا کجا می‌خوام پیش برم...و چقدر خوب که در وجود این مرد این همه صبر، درک، انسانیت و عشق نهفته...به هیچ وجه نمی‌خوام باهاش زیر یک سقف باشم، راستش اصلا دلم نمیخواد سقف بالای سرمو با هیچ کسی‌ تقسیم کنم...احتیاج دارم که کمی‌ با خودم تنها باشم تا آزیتا ی گمشده رو باز پیدا کنم و به قالب تنم برگردونم...این لحظات برام مقدّس هستند...
آرامش..آرامش...آرامش...این اون چیزی که می‌خوام، می‌فهمی؟ و اون گفت بیش از اینکه فکرشو بکنی‌ میفهمم، ولی‌ تو هم منو می‌فهمی؟ گفتم بیش از اونی‌ که فکرشو بکنی‌...و باز گفت...بدون تو خودم رو خیلی‌ تنها احساس می‌کنم... ولی‌ من بدون تو اصلا تنها نیستم، با خودم هستم و باغچه عزیزم و یک قلب لگدمال شده و با بیلی هالیدی و یک گلدان شکسته, همین برایم کافیست

لحظه لحظه لحظه

2009-08-22T23:39:00.000-07:00

روزهای عجیبی‌ رو پشت سر میزارم. احساس می‌کنم زندگی‌ داره دوباره به روم لبخند میزنه. تمامی وجودم از داره از نو متولد میشه. مثل همیشه محتاطانه به استقبال این همه حوادث نو میرم. برام زیاده برام سنگینه. بعد از اون سفر که ازش با اعتماد به نفس زیر صفر برگشتم، داشتم خودمو برای فرا رسیدن پائیز و افسردگی که همیشه منو تو این فصل همراهی میکنه آماده می‌کردم. ولی‌ با آمدن س. انگار همه محاسباتم غلط از آب در آمد. شور زندگی‌، هوا، نفس، بهار، جوانی، آزادی و لحظه لحظه لحظه...و چه لحظات زیبایی...پر پروازم رو به من برگردوند این پسرک! هرچی‌ که هست حالم خوبه.

کمتر از هر زمانی‌ به ج. و حرفاش فکر می‌کنم. از اینکه بیش از توان من ازم می‌خواد بیزارم. دلم می‌خواد این من باشم که ریتم این رابطه رو تعیین می‌کنم نه او...بهم میگه که داره زندگیشو از اساس تغییر میده برای من، برای اینکه بتونه بدون هیچ زنجیری به دست و پاش با من همقدم باشه...و من نمیدونم که می‌خوام یا نه...که اصلا می‌تونم یا نه...و من چقدر این مرد رو دوست دارم...از صداش، از حرفاش، از چشماش وقتی‌ در جستجوی پاسخ سوال هاش تو چشمام جست جو میکنه...نمیدونم چی‌ میشه...
شاید پائیز امسال دیرتر بیاد، ولی‌ میاد و من از الان از تصور آمدنش به خودم میلرزم...یعنی چی‌ میشه؟ یعنی اگه من فکر کنم چی‌ میشه، چیزی میشه؟ یا چیزی نمیشه؟ یعنی اصلا این فکر کردنهای من تاثیری در سیر حوادث میذاره؟ یا اینکه زندگی‌ با من و بدون من جریان پیدا میکنه؟
کاش میدونستی که درد من فقط فراموشی اینه که آن‌ انسانی‌ رو که من می‌خواستم هیچوقت منو نخواست

بر دستت بوسه می زنم

2009-08-19T01:20:00.000-07:00

آمدی ، دست تو میگیردم، بر دستت بوسه می زنم.

با عشق، با هراس، بر دستت بوسه می زنم.

آمدی که نابودم کنی، عشق، خوب می دانم.

زانوانم می لرزد، بیا! نابودم کن! بر دستت بوسه می زنم.

دندان در میوه فرو می بری و به دورش می اندازی:

در قلبم دندان فرو کن که از آن توست!

خوشا زحمی که از دندان تو بر جا ماند! بر دستت بوسه می زنم.

همگی ام را می خواهی: و چون همه را گرفتی، به هیچ کارش نمی زنی.

جز ویرانی به جا نمی گذاری. بر دستت بوسه می زنم.

دستت که نوازشم می دهد، فردا خواهدم کشت.

به انتظار ضربت کشندۀ دست تو، بر آن بوسه می زنم.

مرا بکش! بزن!

هر بار که دردم می دهی، راحتی است که می رسانی، نجاتم می بخشی، ای ویرانگر. بر دستت بوسه می زنم.

هریک از ضربات تو که خونینم می کند، رشتۀ پیوندی را می گسلد. تو زنجیر را همراه گوشت تن بر میکنی. بر دستت بوسه می زنم. زندان تنم را، ای کشندۀ من، در هم می شکنی،

و از رخنۀ آن زندگی من به در می رود. بر دستت بوسه می زنم.

دانۀ دردی که تو افشانده ای. بر دستت بوسه می زنم.

بیفشان درد مقدس را! تا درون سینه ام رسیده شود

سراسر دردهای جهان! بر دستت بوسه می زنم.

بر دستت بوسه می زنم.

عجب رسمیه، رسم زمونه

2009-08-17T13:29:00.000-07:00

دقیقا پنج سال و نیم بود که بهش زنگ نزده بودم و باهاش حرف نزده بودم. پنج سال و نیم. و زندگی ادامه داشت. عین همه زندگی های همه آدمایی که می کَنَن از یه جایی و می رن یه جای غریبه و می دونن دیگه ممکنه هیچوقت نتونن برگردن. و حالا اینه که از همه بیشتر می سوزونه، وقتی همه اون خاطره ها یادم میاد، همه بچگی هامون تابستونا خونه اشون، دعواهای بچگی امون دقیقه ای یه بار که هی می اومد ما رو آشتی می داد، همه بامزه بازی هاش، سیگارش که پزش رو می داد و می گفت توتونش سوئیسیه و از هر سیگاری مرغوب تره، همه سیگارهایی که یواشکی باهاش کشیدم، عشقش به باقاله قاتق با ماهی شور، "میزعباسش"، اصطلاحای بی تربیتی اش، هواپیما سوار نشدنش تا آخرش یه بار سوار شد و گفته بود چقدر هم خوبه، وای اصلا کلی از بچه گی ام که همه این سالا یادم رفته بود.

تو این پنج سال و نیمه محال بود یه بار زنگ بزنم به مامانم و حالش رو نپرسم، اما پنج سال و نیم هم بود که یه زنگ خشک و خالی نزده بودم با خودش حرف بزنم و بعد یهویی دیروز تو تنهایی و تاریکی، همه اون خاطره ها و همه اون پنج سال و نیم عین پتکی خورد تو کله ام. حق ندارم ناراحت باشم، هیچ کس نباید بهم حق بده ناراحت باشم. پنج سال و نیم رو اونطوری گذروندم، حالا هم حقمه که تحمل کنم و به روم نیارم و به زندگی ام ادامه بدم. امروز با دیروز و پریروز چه فرقی می کنه برای منی که پنج سال و نیم باهاش حرف نزده بودم؟ فقط اگه این آوار خاطره ها نبود که ازدیشب رو سرم خراب شده و یه چیزی که انگاری یه جایی از گلوم رو گرفته فشار می ده و ول نمی کنه

Status Quo

2009-08-16T07:20:00.000-07:00

بعد از مدتها خودمو دوباره با قدرت احساس می‌کنم. میبینم که می‌تونم. می‌تونم تصمیم بگیرم و اونها رو هم عملی‌ کنم. پیش از اینها در هر موردی فکر می‌کردم خیلی‌ زیاد... بیش از حد. تصمیم اجرا میشد ولی‌ همش توی مغزم. نه در عمل. خیلی‌ الان بهتره. چه جوری بگم که حالم خیلی‌ خوبه.
آخر هفته باز همو دیدیم. فقط و فقط حالت تنفر نسبت بهش احساس می‌کردم. نه تنفر نه. احساس اینکه چطور این آدم رو این همه سال دوست داشتم مرتب تمام وجودم رو گرفته بود و فلجم میکرد. یعنی میشه؟ آخه این همه دروغ؟ و من کور؟ گاهی فکر می‌کنم که این تجربه برام خوب بود یا بد؟ یه نیاز بود یا عشق؟ آیا باید پشیمون باشم یا اینکه بگم همینه دیگه؟ ولی‌ بیش از همه این احساس در وجودمه که این زندگی‌ با زندگی هیچکس از ادمهایی که میشناسم قابل مقایسه نیست. این راهی‌ که من توش قدم برداشتم یگانه بوده و هست. گاهی با هیچ منطق عقلانی قابل توجیه و توضیح نیست..خوب نباشه؟ مگه چیه؟ همینه که هست...خیلی‌ هم خوبه!
از خودم و تصویری که توی آینه میبینم بازم داره خوشم میاد. مگه این از همه چیز مهمتر نیست؟

رابطه

2009-08-10T10:17:00.000-07:00

آمد خیلی‌ استوار بالای سرم ایستاد و منو فقط تماشا کرد. من با نگاهم پر از سوال که یعنی چه میخواهی‌؟ و او با چشمی که به من سرکوفت میزنن که چطور نمیدانی که چه می‌خواهم. و همان بحث همیشگی‌ که من رو بپذیر همینی که هستم، یا ترکم کن. حتا دیگر بحث دوست داشتن اصلا در میان نیست. رابطه یعنی همزیستی‌ غیر مسالمت آمیز، یعنی جنگ روانی‌، یعنی هر روز سعی‌ کنی‌ این گره رو باز کنی‌ و هر روز بیش از روز پیش به این نتیجه برسی‌ که دستهای تو نحیف تر از اون هستند که قادر به باز کردن این گره باشند. رابطه یعنی هر روز به خود لعنت فرستادن. رابطه یعنی از خود شرم کردن. رابطه یعنی حتا عکسهای روزهای خوب رو هم سوزاندن! چقدر زندگی‌ بدون او آرامش داره و چقدر خوبه که امروز حالم اینقدر خوبه. فقط کاش تو اینجا بودی...دلم برای دیدنت تنگ شده. صدات برام کمه. دلم می‌خواد مثل همه این سالها تو پیشم بیای وقتی‌ صدات می‌کنم و به قول خودت ۳ سوته خودتو برسونی به من. و چقدر از وقتی‌ رفتی‌ جات خالیه!

سنگيني تحمل ناپذير هستي

2009-08-08T11:43:00.000-07:00

خودم را گم کرده‌ام.. جایی میان این روزها گم شدم و این را می‌فهمم که هیچ‌چیز در زندگی‌ام سرجایش نیست.. حرفهایی می‌زنم.. کارهایی می‌کنم.. و فکرها.. فکر‌هایی که انگار آنها سوار برمنند و من نقشی در ایجادشان ندارم.. هنوز گیجم.. هنوز شبها نمی‌توانم بخوابم.. دیشب، چهارصبح بود که با کمک قرص توانستم چند ساعتی بخوابم.. هرشب کابوس می‌بینم.. همه عزیزانم، توی خوابهایم زیر شکنجه‌اند.. و من توی خواب التماس می‌کنم و انگار تمام بدنم زیر بارهای سنگین له می‌شود.. سعی می‌کنم از این بارها خلاص شوم.. دو روز است که با تمام قدرتم تلوزیون را خاموش نگه‌می‌دارم و همه خبرها را خوانده نشده، رد می‌کنم.. می‌خواهم از این راه صعب عبور کنم.. آنچه مرا از هم پاشیده، یک‌جور یاس عمیق است..
نمی‌دانم چکار باید بکنم؟ راستش این‌که هیچ‌ امیدی به روزهای روشن از این پس ندارم.. هر اتفاقی که بیافتد، هر پرده ای که بالا برود و هر نمایشی که اجرا شود، توی فکر این روزهای من سرانجام زیبایی ندارد..
من برای خودم باید کاری بکنم.. نمی‌دانم..

امروز حتی در نقطه صفر آرزوهایم نیستم..

چرا ایران آدم رو هیچوقت و هیچ جا ول نمیکنه

2009-08-06T12:13:00.000-07:00

موزیک تنها پناهم شده این روزها! تنها موزیکه که تو شرایط بدی که توش گیر کردم، بهم آرامش میده و کمی‌ از دغدغه‌های روزمره خلاصم میکنه. الان که یک هفته س که تو ماشینم بیلی هالیدی گوش می‌کنم. چقدر احساس نزدیکی‌ می‌کنم به این صدا و به این زن. با غمی که ساختگی نیست و تو صداش موج میزانه. تمنا برای ذرّه‌ای عشق ساده. چقدر قلبش زخمی و چه خوب این درد رو تو صداش به آدم می‌رسونه.
امشب احساس می‌کنم که تو مغزم پر از هوا شده. حال خوشی‌ ندارم. اگه این ۲ هفته تعطیلی نبود فکر می‌کنم این هفته دیگه منفجر میشدم. یا اینکه شایدم یه شکل دیگه میمردم. بدجوری بهش نیاز دارم.
اخبار این روز‌های ایران منو یاد حرفی‌ که مادرجان و پدرجان از روزهای بعد از ۲۸ مرداد میدادن میندازه. سیاه و پر از خون. ولی‌ الان هنوز امید هست. اون روزها نبود. اون روزها اخوان ثالث شعر زمستان را میسرود..این روزها صدای امید هنوز به گوش میرسه. خوشحالم و نگران و امیدوار. چرا این ایران آدم رو هیچوقت و هیچ جا ول نمیکنه!

چه یکشنبه خوبیه این یکشنبه

2009-08-02T07:45:00.000-07:00

چه یکشنبه خوبیه این یکشنبه. چقدر آروم و پر هیجان گذشت. کارهای رو کردیم که از یاد برده بودیم.

تو قلبم هم دنبال پاسخ به یک سوال هستم که آزم میپرسه چقدر باید تو رو جدی بگیرم. با بعضی گوشه‌های وجودت اصلا نمیتونم کنار بیام و از بعضی چیزات خیلی‌ خوشم میاد. پس بهتره بذارم همه چی‌ آروم جریان پیدا کنه تا ببینیم چی‌ میشه. فکر می‌کنم بعضی از کارات شدید میره تو اعصابم. میدونم که هیچکدوم از ما ۲ تا هم نمیتونه دوست خیلی‌ خوبی‌ برای دیگری باشیم. چون هر ۲ مون زندگیمون پر از بحرانه. شاید هم باید اول یاد بگیرم که از زندگیم چی‌ می‌خوام....ولی‌ خودمونیما این حرفت منو کلافه کرده...فکر می‌کنم برای دیدن خیلی‌ چیزها کور هستی‌، شاید هم من لالم.

fasri is sugar

2009-08-01T06:33:00.001-07:00

چه خوبه. داره از فارسی‌ حرف زدن خوشم میاد. چقدر هم راحت میشه نوشت، بدون اینکه بخوام بلند شم برم پشت کامپیوتر بزرگ اتاقم بشینم، از هرجایی که باشم می‌تونم بنویسم. حرف بزنم و سعی‌ کنم همه اون ویزویز هایی که تو مغزمه توی این فضا ثبتشون کنم.
دلم می‌خواد چند تا کار اساسی‌ بکنم. یکی‌ اینکه کار جدیدی پیدا کنم. از محیط کارم عصبانی‌ هستم. دیروز توی میتینگ استراتژیک با شرکت همه مدیریت همه حرفامو بی‌ پروا زدم. خیلی‌ بیپروا، مثل اینکه یکی‌ بهم میگفت یا الان میگی‌ یا هیچوقت. و گفتم و گفتم، پتر دنبالم اومد و حرفامو تکمیل کرد. حس می‌کردم همه سنگ شدن یک لحظه. هیچکس باورش نمی‌شد که آزیتا ی که همیشه همگام و همنواست اینقدر رادیکال بپره به همه چیز و چقدر هم لازم بود که بهشون بگم که بعضیهاشون لیاقت پست هایی رو که دارن ندران و بیخودی اسمشون رو گذاشتن منیجر! شب پتر رو بردم فرودگاه و تو راه ازم تشکر کرد، و موقع خدا حافظی منو بوسید. من از صداش خوشم میاد زیاد و همینطور از چشمش، چه بد که موقع بوسیدن چشماشو بسته بود. نفهمیدم که این بوسه چی‌ بود؟ قدردانی یا علاقه‌ای که میدونم به من داره ولی‌ هیچوقت جرات بیانش رو نداشته.

status quo

2009-08-01T05:42:00.000-07:00

خیلی‌ باید بیشتر از این حرفا مواظب خودم باشم. میدونی‌ این اشکال منه که فکر می‌کنم ممکنه حتا یک لحظه کسی یک ذره از حرفامو بفهمه. این اشکال از من که همیشه به روحم یه دونه قفل گنده زدم و فقط گاهی درشو باز می‌کنم که هوایی بخوره. این لحظات برام میمونند. لحظاتی که به گمانه خودم بخشی از وجودمو برای دوستم باز می‌کنم. و چقدر درد آواره که حس میکنی‌ طرف حتا یک میلیمتر از حرفات رو هم نفهمیده. اشکال از طرف نیست، اشکال از من که به هیچ زبانی نمیتونم خودمو بیان کنم. الان غمگینم، در حالی‌ که چند ساعت پیش داشتم تو حیاط دنبال پروانه‌ها میدویدم. الان دلم گریه می‌خواد. الان احتیاج به یک دوست دارم که تنهاییم رو باهاش تقسیم کنم...الان دلم تو رو میخواد که ساعت‌ها پشت تلفن به حرفم گوش میکردی و هیچوقت هیچوقت هیچوقت قبل از من گوشی رو بر زمین نمیگذاشتی.میگفتی‌ !نمی‌خوام تنهات بذارم، بدون که هستم".... کاش که بودی

Don't analyze me!

2009-08-01T05:15:00.001-07:00

تصمیم گرفتم کمی‌ هم به زبان فارسی‌ اینجا بنویسم، شاید بعضی‌ احساس‌ها رو بهتر از زبونی بتونم به این زبان بیان کنم. یه امتحانه همین.

راستش الان یه جای گیر کردم که نمیدونم کجام. یه جای بین هوا و زمین و میدونم که دارم توی یه دوران گذار به سر میبرم. حالا اینکه چرا این گذار اینقدر طولانی‌ شده نمیدونم. به هر صورت احساس بدیه، احساس خیلی‌ بدیه. چون تمام وجودت دنبال پویاییه ولی‌ شرایط آنچنان به دست و پات زنجیر بسته که قدرت حرکت رو ازت میگیره. دلم می‌خواد برگردم به دورنی که زندگیم در یه کوله پشتی‌ خلاصه میشد و مثل یک پرنده می‌تونستم به هر سمتی‌ که دلم می‌خواست پرواز کنم.

چند تا جوان رو که شاد و مست از کنارمون می‌گذشتند بهم نشون داد و گفت که آیا دلم می‌خواست جای اونها بودم، با سرعت گفتم نه...چرا دروغ گفتم. شاید در این لحظه دلم می‌خواست جای همه بودم ولی‌ جای خودم نبودم.

این روزا آسم خیلی‌ اذیتم میکنه. نفسم به سختی بالا میاد احساس می‌کنم که دارم خفه میشم. میگن مرگ بر اثر خفگی خیلی‌ بده. چشمام چی‌ میشن اگه مردم؟

تو چرا فکر میکنی‌ که منو می‌شناسی‌؟ چون ۴۸ ساعت منو دیدی؟ با هم گپ زدیم؟ چرا تو هر حرفم سعی‌ میکردی منو تجزیه روانی‌ بکنی‌...این چیزی نبود که من از تو بخوام. من از تو فقط یه دوستی‌ می‌خواستم که گرفتم. بیش از حد انتظار هم گرفتم. بذار همین دوستی‌ ما رو به هم پیوند بده. نه بیشتر نه کمتر! باشه؟

احساس بدیه وقتی‌ که فکر میکنی‌ مرگت نزدیکه و از تو هیچی‌ نمیمونه روی این زمین. احساس بدیه!

2009-07-30T14:41:00.000-07:00

schreibe nur Stichwörter zusammen bevor alles sich erlischt!

Aufgeregt, sich ein Versprechen geben, natürlich zu bleiben, autobhan, ,autopanne, taxi, flughafen, taxifahrer, rock musik, lufthansa, frankfurt, genf, aufgeregt sein...rauß gehen, sich sehen, zwei dicke Kisse, freude, und dann raus raus raus, strassen und musick tragn uns. feine verletzte seele auf der suche nach ...ich habe es nicht begriffen. nach hause kommen und mit einem schönen gefühl nicht schlafen.

Das Treffen

2009-07-23T10:00:00.000-07:00

Nun ist es soweit. Morgen werde ich meinen ungesehenen Freund endlich mal in die Augen schauen und und von Angesicht zum Angesicht mit ihm reden. Ich freue mich unheimlich. Fühle mich wie ein Kind, das vor dem geschlossenen Tores eines Märchenlandes steht und kann es nicht mehr erwarten, dass es los geht. Bin gespannt und voller Vorfreude. Ich bin mir sicher dass ich es egal was passiert, nicht bereuen würde. Ich würde es bereuen, wenn ich es nicht tun würde.

Status Quo

2009-07-12T14:34:00.000-07:00

Es ist ein so gutes Gefühl dass es da draußen, viele Menschen gibt, die sich herzlich um mich kümmern und mir immer wieder das Signal geben, dass Sie für mich da sind. Gewiß bin ich nicht einsam. Also: Status: Zufriedenstellend

was is denn los?

2009-07-10T06:59:00.000-07:00

Meine Internet Freundschaft mit ihm dauert nun fast 2 Jahre. Für mich, als eine die immer sehr viel Wert gelegt hat auf die Freundschaft und sehr penible darauf bedacht war, nicht jeden als Freund zu bezeichnen, ist es schon merkwürdig eine Internet Freundschaft aufzubauen. In der Tat meine erste Erfahrung dieser Art mit allem was dazu gehört- Missverständnisse, Grenzen abtasten, Beleidigtsein, Zanken und sich wieder lieb haben, und letztendlich Mails, Telefonate, Jammern, Versuche sich näher zu kommen. Wir habe uns gesucht und gefunden. Es ist keine Liebe, aber eine unbegreifliche Verbindung. Eine Sehnsucht, sich einmal in die Augen zu schauen und einander's Stimme zu hören. Ganz einfach! Und genau das haben wir vor. Wir wollen uns treffen. Plaudern, Musik hören und uns die Seele aus dem Leib reden...und nun liegt er schwer krank im Krankenhaus und keiner auf der Welt weiß davon, bloß ich. Habe ich ihn für sein Vertrauen bedankt? Ich glaube es nicht. Ich dachte, das kann ich ihm sagen wenn wir uns sehen. Und seit gestern Funkstile...kein Lebenszeichen mehr...ich weiß nicht, bin verzweifelt...und ich weiß nicht wie es jemandem begreiflich machen konnte dass ich tieftraurig bin und sehr aufgewühlt. Keiner würde es verstehen. Weil es nur nicht in den vordefinierten Formen und Schablonen von "Freundschaft" passt...Ich bete für ihn und für seinen Sohn und seine Familie, dass er bald wieder gesund ist. Ich bete, obwohl ich keinen Gott habe...ich bete aber auch für mich!

Du rufst mich und ich komme....

2009-07-04T15:52:00.000-07:00

ich fühle mich massivst verletzt und ich willnicht diesmal alles über mich ergehen lassen. Lass uns den Raum zum Leben miteinander teilen in Frieden und Respekt und lass uns die Zeit nutzen zum Nachdenken. Ich kanns SO nicht mehr, ziehe mich nicht hinein in eine Welt, die nicht meine ist. Ich will jetzt noch nicht sagen, "das war's dann"! Ich habe noch eine Menge vor und meine Hoffnung stirbt von Tag zu Tag ein Bisschen mehr. Die Hoffnung dass wir den Rest unseres Lebens miteinander verbringen. Brauche etwas Ruhe. Ich habe Tränen gegossen in den letzten Tagen. Ich habe getrauert um mein Land und um meine Liebe. Beides tut Weh, beides bringt mich zum Verzweifeln. Und Du ...siehst Du...rufst mich und ich komme....ich tröste Dich und komme zurück in meinen Raum, wo keiner mich und meine Verzweiflung sehen kann und schaue auf die Decke...wird es denn je gut werden zwischen uns beiden?

content

2009-06-01T08:31:00.000-07:00

ja zufrieden, das bin ich momentan mit mir und meiner Einstellung. Ich werde keinem hinterher laufen, und ich lasse andere Leute frei wie sie über mich denken. Ich darf das alles bloß nicht so ernst nehmen...das ist das einzige was zählt...Gott weiß, ich habe was wichtigeres im Kopf. Also Alles Bestens!

Status Quo: Nichtzufriedenstellend!

2009-05-25T14:26:00.000-07:00

Ich weiß nicht wie ich mich fühlen soll, bin aber extrem gelassen für meine Verhältnisse. Ich möchte mit Dir noch weiter befreundet sein, aber nicht zu jedem Preis. Ich spiele kein Spiel und möchte kein Teil eines Spieles sein, das nach Deinen Spielregeln läuft. Das ist nicht fair, das ist einfach so überflüssig. Lass uns miteinander reden...es ist schade drum. Ich will es nicht unversucht aufgeben. Das ist alles für den Moment.

Selbstverständlichkeit des Gebens

2009-05-17T12:32:00.000-07:00

Ich spüre etwas auf mich zukommen..ich spüre das. Ich weiß nicht was Du hast und will es auch nicht wissen. Vielleicht es ist einfach besser wenn wir uns eine Weile aus dem Weg gehen und jeder beschäftigt sich mit eigenem Kram. Ja...zu viel Nähe tut beiden nicht gut...und dabei dachte ich, dass wir beide uns blind verstehen...dass wir beide nie viele Wörter zur Kommunikation brauchen...und nun Du schweigst und ich bin zutiefst von Dir enttäuscht...ich weiß nicht was Du hast. Ich dagegen bin eher enttäuscht von Dir, da Du mir letzter Zeit keine Stütze warst und genau zu dieser Zeit brauche ich Dein "Dasein". Es ist keine Erwartung im Sinne von "Tavaghoo", frei nach dem Motto ich ihm in seiner Kummer zur Seite gestanden und nun erwarte ich das selbe von ihm..nein...nein, niemals. Das ist Besitztum, das ist nicht Freundschaft. Ich definiere die Freundschaft anders als Selbstverständlichkeit des Gebens und nichts Zurückerwartens, da selbst das Geben die größte Freude ist...nein, nicht das, sondern...wie Du es überhaupt schaffst nicht da zu sein, wenn ich Dich brauche. Du hast sonst doch immer geschafft.
Ich gebe Dich nicht auf...sei unbesorgt, alles wird gut, für uns alle!

Das Gespräch

2009-04-29T08:43:00.000-07:00

Langes Gespräch in der Badewanne über die Beziehung, Aufmerksamkeit, Gefahr der Entfremdung, Realität, Respekt, schöne Beine (von mir natürlich), viele Tränen, viel Einsicht und viele Versprechen! Das Ergebnis: Ich fühle mich gut. Ihm geht es auch gut.....denke ich zumindest!

Offenbarung

2009-04-26T14:32:00.000-07:00

Ja wir werden uns von Tag zu Tag fremder, ohne mal den Reiz eines Fremden füreinander zu haben. Es ist trotzdem noch erträglich. Nur wenn ich bloß nicht so viel denken würde.

حکایتی است دوست داشتن

2009-04-25T09:25:00.000-07:00

يادم باشد حالم که بهتر شد برايت بگويم که من باور دارم که کسی که دوستمان داشته است ... يا ما گمان کرده ايم که دوستمان دارد ... يا خودش زمانی فکر می کرده است که دوستمان دارد، هر گونه حقی دارد که ما را ديگر دوست نداشته باشد. از همين لحظه. نمی شود دوست داشتن را از ديگری به واسطه ی تاريخ و قانون و منطق خواست، يا او را به ادامه دادن چيزی که تداوم ندارد؛ لابد ندارد که ندارد؛ محکوم کرد. نمی توان ديگری را در محکمه ی عشقی که در ما هنوز زنده است و در او نه، با قاضی و دادستان و دادنامه قضاوت کرد. اين درد، اين آسيب، اين وانهادگی که در توست، از توست. نه از ديگری. نگاه کن ... اگر ديگری ما را دوست ندارد؛ يا به شکلی که ما می خواهيم يا به اندازه ی ان؛ می توان مغموم شد يا دلتنگ يا سرگشته يا ماند يا رفت ... اما هر چيزی به جز اين اگر تبديل به حکايت مدعی و مدعا شود، نه عاشقی که تملک طلبی است. دوست داشتن حق نيست. انتظار نيست. مطالبه نيست. يا هست. يا نیست. همين. وحشی است. در هوای ازاد رشد می کند ... تا هست بايد قدرشناس بودنش بود ... و وقتش که رسيد، رهايش کرد تا برود و آنجا برويد که می رويد.

Sehen?

2009-04-24T06:09:00.000-07:00

Ich freue mich auf neue Menschen, auf neue ungesehene Städte und auf Dich natürlich freue ich mich insbesondere. Dich zu sehen, wie Du stehst, wie Du läufst und wie Du sitzt, welche Farbe Deine Augen tatsächlich haben. Wie Du riechst (ohhhh, bestimmt sehr gut). Vor allem wie Deine Stimme klingelt. Gestikulierst Du so viel wie ich und redest laut und leidenschaftlich (so wie ich), oder gehörst Du eher zu den langsamen geduldigen Erzählern. Ich freue mich mit Dir zu lachen.
Ich weiß genau dass für mich die ersten 3-5 Minuten unserer Begegnung ausschlaggebend sein können. Davon kann es abhängen, ob ich mich in Deiner Ggegenwart wohl fühle oder nicht. Ob ich den Mund aufkriege oder die schüchterne verunsicherte Asita zum Vorschein tritt wenn ich Dich sehe.
Die Musik wird uns tragen, weit weg von hier in andere Dimensionen und ich werde wenn Du mich ganz ganz nett darum bittest, vielleicht, vielleicht für Dich singen. Ach wenn Du nur wüstest!!!!

Übrigens in diesem Augenblick fühle ich mich gut, weil da draußen die Sonne scheint!

Selbstgespräch

2009-04-24T06:03:00.000-07:00

Ich weiß nicht, ob ich dafür geschaffen bin Last aus Deinen Schultern weg zu nehmen. Ich habe es trotzdem gemacht und nun denke ich warum hast Du denn nicht einen einzigen Moment an Dich gedacht. Ich hasse es wenn ich es trotzdem mache und im nachhinein mich darüber beschwerde. Ich muss lernen mit meinem 47 nun mehr an mich une meine Familie zu denken und viel weniger um den Rest. Ja Du gehörst für mich kategorisch zum "Rest" und ich werde auch lernen diese Unterscheidung, ohen es abwertend zu meinen doch zu machen. Das hilft mir mein Leben besser im Griff zu bekommen und meine Ressourcen besser aufzuteilen.

Nichts zu sagen oder doch?

2009-04-22T04:47:00.000-07:00

Eigentlich bin ich in einer tiefen Phase der Selbstfindung und ich brauche das auch. Ich muss zurück zur Realität und muss wieder lernen, die Menschen in Ihrer Eingeschränktheit auch zu akzeptieren und ignorieren. Ich kann es zwar nicht leiden, aber ich tue das einzig und allein nur für mich. Ich will etwas Ruhe finden. Ich will einen schönen Sommer erleben. Ich will in einer Unabhängigkeit, die mir erlaubt mein Leben selbst in die Hand zu nehmen und nicht so viel Wert auf andere Menschen und deren komischen Angewohnheiten und Phasen und Meinungen und Gefühlen zu legen. Ich fahre damit gut, dass ich nicht jedes Arschloch "nett" finde. Wenn Du das Scheiße findest, ist es mir trotzdem egal! Du musst noch sehr lange laufen bevor Du das stehst wo ich stehe und bis dahin bin ich ebenfalls weit weit weg von Dir oder schon tot!

Status Quo (Fortsetzung)

2009-04-19T05:46:00.000-07:00

Lese viel, denke viel, bin froh dass ich so gelassen auf meine Umgebung wirke. Innerlich sehe ich wie immer aus. Drehe meine Runden, Tag für Tag für Tag für Tag....!
Keine Neuigkeiten! Freunde gibt es noch. Ich zweifle aber stark, ob sie eher was bringen oder eher was von mir wegnehmen. Nicht sehr gesellschaftsfähig! Ich habe ja nun ein Room for Myself.

Ach ja, ich bin gerade am Aufräumen!

Status Quo!

2009-04-13T08:41:00.001-07:00

Das ist definitiv ein privates blog nur für mich selbst und so fühle ich keinen Zwang gegenüber von keinem, mich für meine Posts erklären zu müssen. Damit es klar ist!!! Die Tatsache dass nun zwei Menschen, von denen einer kein Wort Deutsch versteht, diesen Blog sehen/lesen darf mich nicht beeinflussen, DARF NICHT! Und wenn es doch tut dann ziehe ich woanders und singe da für mein einsames Herz. Das kann ich...oh, wie ich diese nicht reele Welt liebe.
Nur kurz zu meinem Gemütszustand: Ich lerne vertrauen wieder zurückzuverlangen. Ich baue nach und nach Vertrauen ab. Es wäre sowieso zu schön gewesen um wahr zu sein das was zwischen uns war.

bevor ich es vergesse!

2009-04-11T10:30:00.000-07:00

Weiß nicht, ob ich Dich für Deine Worte lieben oder hassen soll. Das was ich momentan fühle ist eine gesunde Mischung von beidem. Ich weiß nicht mit welchem Recht Du mein Leben von Grund auf in Frage stellst und im gleichen Atemzug Dich für nichts entschuldigst, für rein nichts! Weißt Du Asita, ich will es so..., super schön! Ja weißt Du ich will es auch so! Das war mein Plan vom ersten Tag an! Ich wollte so ein Leben führen! Meine Fehler waren alle das Ergebnis eines kühlen Kalküls! Nichts dem Zufall überlassen.
Aber ich liebe Dich doch....ich glaube dieser Satz ist sowieso zu überbewertet!

Nun für mich als Übung, damit ich es nicht vergesse, was Du mir 2 Stunden lang auf den Kopf gehauen hast, einfach nur so!

Rollen spielen, alte Maske weg neue Maske rauf, Mutter sein, Kumpel sein, Selbstvergöttlichung (gibt es denn das wort überhaupt?), Kindheit, Aufmerksamkeit, Lass ihn Dein Partner sein (ja aber wie??), Hamburg, Pläne, Schule, Druck ausüben, Geld, Intelligent, Genie, Alle Menschen sind doof (nein nur 98%), Arbeit wichtig nehemen, Sortieren, Prioritäten setzen, Du bist nich was besonders, ein Ende setzen....Ein Ende setzen?

Suchen in Frühling!

2009-04-04T11:52:00.000-07:00

Zu viele Kommunikationsmittel auf einmal umgeben mich zur Zeit. Und nie zuvor hatte ich das Bedürfnis mich und meine Welt, den Menschen da draußen preiszugeben.
Im Grunde meines Herzens, bin ich auf der Suche nach etwas was ich in den letzten Jahren stark vermisst habe. Ein Freund anderer Art, der in mir die Freude am Leben wiedererweckt. Ich bestehe in diesen Tagen aus Träumen und Seufzen und Hoffen und Aufgeben und wiederhoffen und erkennen dass es vielleicht doch einen Weg gibt, auch wenn es nur für eine kurze Zeit, glauben zu dürfen, dass es ihn doch irgendwo gibt und das wir bald zueinenader finden.

Für Arash

2009-01-10T12:44:00.000-08:00

Ich habe mir heute Abend überlegt, Dir zu schrieben was in mir vorgeht. Will Dir etwas von mir schreiben, aber auch Dir mitteilen, wie ich Dich erlebt habe. Vielleicht hilft uns das, die wunderbare Freundschaft zwischen uns aufzuleben und bewusster fortzusetzen.

Du bist in einem Moment in meinem Leben aufgetaucht, wo ich mitten in einem tiefen schwarzen Loch stand und verzweifelt versucht habe nur zu überleben, nicht aufzugeben, einfach weiter zumachen. Ich war innerlich leer und ausgelaugt und stellte den Sinn meines Daseins in Frage. In dieser Phase habe ich mich an meinem Ledersofa an der Ecke zurückgezogen und meinen Schutz in Musik und Internet gesucht.

Als ich das berühmtberüchtigte Video auf YouTube und Dich da tanzend sah, dachte ich für einen kurzen Augenblick, wie schön es sein könnte einen Freund wie Dich zu haben. Wie armselig habe ich mich sofort gefühlt und wie verletzt mein Stolz sich schon wieder war. Ich wollte allein die Krise überwinden. Wie immer mit gehobenem Haupt durch das Leben zu schreiten und bloß kein Zeichen der Schwäche zeigen. Bloß nicht anmerken lassen wie zerbrechlich und klein in meinem Inneren bin.

Und genau ein Tag später tauchst Du in Person in meinem Leben auf. Real. Live und in Farbe. Entwickelst Dich zu einem der besten Freunde, die ich je hatte und wirst mir eine Stütze in all den Tagen und dafür bin ich Dir dankbar.

Wenn ich an Dich denke denke ich vor allem an unsere Gespräche auf Deinem kleinen Balkon bei den obligatorischer Zigarettegen. Die unendlichen Diskussion, wo wir beide vielleicht einen Ziel hatten, uns gegenseitig unsere Welt und unsere Erfahrungen näherzubringen und vor allem etwas Verständnis der Gegenseite zu erhoffen. Ich sehe uns beiden auf dem Balkon sitzend, wo wir unter der Licht der heruntergehende Sonne über Reform in Iran, über Flucht und vor allem über Verlust reden. Wie oft muss man verlieren, bis man endlich begreift, dass Verlust ein Teil des Lebens ist. Warum tut das Verlieren immer noch so Weh? Warum muss ich immer wenn ein Freund in meinem Leben auftaucht, im gleichen Atemzug mich freuen und den anstehenden Verlust zu betrauern?

Dich WILL ich nicht verlieren. Du bist nun Teil meines (unseres) Lebens und es ist auch gut so!

Neue Liebe, ist das Liebe?

2008-11-02T07:32:00.000-08:00

Ich finde, dass es immer noch sehr wenig über die neuen Kommunikationsmuster der Menschen in Web-Zeitalter (2.0, 3.0 usw.) zum lesen gibt. Die Frage beschäftigt mich schon seit Längerem, ob ein neues Kapitel in der zwischenmenschlichen Kommunikation einschlägt. Es sind ganz neue Muster, ein anderes Verhalten, eine neue Gesellschaft, eine Parallelgesellschaft bestehend aus Menschen, die teilweise eine parallele Persönlichkeit entwickeln. Eigentlich viel Stoff zum Recherchieren und Schreiben. Eigentlich...
Kann man sich denn online verlieben in einem Menschen, den man noch nicht gesehen hat. Ist das denn Liebe in der klassischen Definition? Ich will es wissen und begreifen, da ich es momentan massiv erlebe.

Leiden

2008-07-09T02:38:00.000-07:00

Ich leide und das geht keinen was an! Lasst mich allein mit Euren unreifen Ratschlägen. Ich werde diesem Mist selbst aus den Weg räumen und das schaffe ich ganz allein! Von Euch kommt nur Unheil über mich. Ich werde es schaffen! Ich will es, ja ich will es!

gutüberlegte Wünsche!

2008-03-22T14:16:00.000-07:00

Seitdem er weiß dass ich unter leichten Depression leide, verbraucht er das Wort "Freude" mehrmals in einem Satz....ein Beispiel in seiner neuesten Mail...."wünsche dir ein freudvolles Jahr voller Freude mit freundlich Menschen, die Dir ganz viel Freude bereiten"...Hah...als ob das helfen würde!

Miteid, nein danke!

2008-03-22T14:03:00.000-07:00

ich habe gesungen:

Verzeih mir meine Traurigkeit
bin nicht freiwillig hier
in einem Fremdenland
so kann ich nicht glücklich sein

Habe alles liegen lassen
zwischen alle den Glücklichen Erinnerungen
zwischen all den Tagen voller Freude
zwischen all den guten Freunden
zwischen all das was ich verlor

und so weiter

ich habe es aus ganzem Herzen gesungen, voller Traurigkeit aber auch voller Wucht!

Sie fragte mich....wie lange bist du denn im Exil...und ich antworte....irgendwas und zwanzig

Wie mitleidvoll hat sie mich angeschaut....ich könnte kotzen...Mitleid ist etwas was ich nie leiden konnte....zum Teufel damit, zum Teufel mit eurem Mitleid...ich brauche keinen, der mit mir leidet.
Das kann ich schon alleine!

Einfach fürchtabr!

2008-03-22T04:10:00.000-07:00

wie fürchtabr ist es, jede Woche eine neue Rechnung von Deinem Arzt zu bekommen mit einer detaillierten Auflistung Deiner Krankheiten mit der Gewissheit dass ich nichts für Dich tun kann.

Ich will Dich trösten. Ich will Dir sagenn zu dürfen, dass alles halb so wild ist...dass das Leben immer weiter geht und dass es immer einen Weg gibt...und ich kann es nicht.

Saß vorhin in einer kleinen ruhigen Ecke und habe laut und voller Wucht gesungen und geweint...und sogar das hilft mir nicht mehr weiter.

Bin ich ein Teil des Problems? Wie ungerecht ich bin...in diesen Tagen nicht daran zu denken was ich alles falsch gemacht habe...aber verdammt nochmal...ich brenne darauf Dich nur ein einziges Mal in meinem Armen fest zu halten und Deine Haare sanft zu streichen.

Ich will Dich zurück!

2008-02-24T08:43:00.000-08:00

Gibt es etwas anders auf dieser Welt, der mir so viel bedeutet wie Du?
Mir fehlt Dein Lachen, wenn Du vom ganzen Herzen lachst. Mir fehlt Dein Grinsen , wenn ich mich im Deutschen nicht gut genung ausdrucken kann. Mir fehlt Dein Geruch, mir fehlt einfach alles an Dir...mir fehlst Du. Kehre mir nicht den Rücken zu...ich überlebe es nicht!

Spiegel (II)

2008-01-13T10:13:00.000-08:00

Wie wunderbar es sein könnte, wenn jeden morgen Dein Bild im Spiegel dich begrüßen könnte, so ähnlich wie "hey Asita, es ist ein wunderschöner Tag, mach das Beste daraus!!" Daran könnte ich mich gewöhnen!

2008

2008-01-04T10:19:00.000-08:00

ich schreibe nun noch seltener! Ich habe eine Menge der Welt mitzuteilen. Ich vermisse mich und meine eigene Welt. Ich funktioniere weil in dem System, das ich selbst aufgebaut habe alles von mir abhängt. Ich habe Angst dass ich eines Tages sterbe und das System auseinander bricht.
Ich bin nicht zuversichtlich was diesem Jahr angeht. Aber da muss ich durch!

Mein Freund

2007-11-05T03:23:00.000-08:00

Mein Freund ist kein Freund mehr. Das schlimme ist, dass er denkt mein bester Freund zu sein. Aus Angst ihn zu verletzen, schweige ich. Das Ergebnis: er ist nicht verletzt, aber betrogen! Verletzt zu sein tut weh, betrogen zu sein tut aber erst dann Weh, wenn man es erfährt, dafür aber dann richtig!

wie soll ich mich ausdrucken?

2007-11-05T03:21:00.000-08:00

Ich kann mich mittlerweile in keiner Sprache der Welt ausdrucken!

Suche, Finden und nu?

2007-11-05T03:18:00.000-08:00

Suche lohnt sich nicht! Suchen führt zum Finden und Finden zur Enttäuschung! Also, suche, finde und sei enttäscht und suche nochmal und der Kreis dreht sich bis in aller Ewigkeit!

???

2007-11-05T03:17:00.000-08:00

Habe ich Dich verloren, bevor ich Dich gefunden habe?

unbekannt

2007-07-29T00:12:00.000-07:00

und das bin ich
eine einsame, unbekannte Frau
die ihre Identität
in den vielen Kreuzungen der Geschichte
und des Schicksals
Stück für Stück
verloren hat

Die ersten Steine vernichteten mein Gesicht
nun bin ich eine wie viele andere
tot
unter der Erde
tot

Schreiben

2007-07-20T06:27:00.000-07:00

Schreiben sind in diesen Tagen nicht einfach für mich, bin verbittert und voller Zorn! Nehme meinen Stift in die Hand und streiche ihn so zart bis er mir sanftmutig anlächelt. Dann nehme ich ihn und schreibe froh und warm. Für alle diejenigen die ich liebe. Für all die guten Menschen, die ich kenne oder auch nicht kenne. All die Menschen, die der Welt Wärme und Hoffnung schenken. Die Sonne geht auf einzig und allein um von da oben diese Gestalten zu beobachten und an Ihrem Lächeln teilzuhaben. Der Wind besucht diese Menschen voll im Rausch und erzählt der ganzen Welt wild deren Geschichte.
Menschen die mein einziger Grund sind zum Leben!

Grau in grau!

2007-07-14T13:23:00.000-07:00

Respektiere jeden einzelnen Tag, auch wenn er so
kalt
grau und
traurig ist
wie heute!

Weinen denn heute alle Himmels grauen wolken in meinem Herzen?

Stein für die Liebe

2007-07-10T06:55:00.000-07:00

Zur Hälfte bin ich in Ordnung und zur Hälfte leide ich...die Hälfte meiner Tage sind gut und die andere Hälfte ist voller Schmerz...wie jemand, der mit einer Hälfte in der Erde steckt und mit der oberen Hälfte über die Erde und auf die Steinigung wartet.
Bei der Arbeit bin ich fröhlich, kommunkativ und habe ständig ein nettes und freundliche Lächeln auf dem Gesicht. Auf dem nach Hause Weg und zur Arbeit bin ich meistens zutiefst traurig. Viel zu oft weine ich im Auto. Ich weine und mein Herz schmerzt. ich schreie laut wenn ich höre, dass zwei Liebende im Iran gesteinigt werden sollen...ich weine und verliere die Fassung...ich will mich vor die wütende Menge und ihren Steinen schmeißen und mahmood und mokarameh retten...ich hasse dieses primitive Volk und ich verehre alle Freidenkende Menschen in meinem Land, die trotz allem ihre Mund aufmachen und gegen dieses Unheil was in meinem Land herrscht protestieren.

Gestern ist Mahmood durch Steinigung hingerichtet worden. Mokaremeh wartet noch auf die Vollstreckung....

ich wünschte
ich wünschte
ich könnte
jeden tropfen meines Blutes
heulen
heulen
heulen
würde man mir dann glauben?
Würde man mir dann zuhören?

Der Mond

2007-07-10T03:22:00.000-07:00

Du fehlst mir!
Du fehlst mir!
Oh Mond
Sag Du es mir
Warum ich die Ankunft der Nacht abwarten muss

Nebel

2007-07-07T09:02:00.002-07:00

Die Wüste ist über und über mit Nebel bedeckt.
Verborgen des Dorfes Licht.
Eine warme Woge durchzieht der Wüste Blut.
Müde die Wüste
mit stummen Lippen
gebrochenem Atem
im Fieberwahn des Nebels rinnt ihr Schweiß
aus jeder Öffnung.

"Die Wüste ist über und über mit Nebel bedeckt."

(sagt sich der Wanderer)

Verstummt die Hunde im Dorf.
In den Mantel des Nebels gehüllt
erreiche ich das Haus. Golku ist ahnungslos.
Erblickt mich plötzlich in der Tür.
Mit einer Träne im Auge, einem Lächeln um die Lippen
wird sie sagen:
"Die Wüste ist über und über mit Nebel bedeckt...
im Stillen dachte ich: Wenn der Nebel nur
bis ins Frühlicht reichte,
könnten die Tapferen
zurückkehren, ihre Liebsten zu sehen."
Die Wüste ist
über und über
mit Nebel bedeckt.
Verborgen das Licht des Dorfes,
eine warme Woge durchziet der Wüste Blut.
Müde die Wüste mit stummen Lippen
gebrochenem Atemim Fieberwahn
des Nebels rinnt ihr Schweiß

aus jeder Öffnung...

The Wind will take us

2007-06-21T01:28:00.001-07:00

In my small night, ah
the wind has a date with the leaves of the trees
in my small night there is agony of destruction
listen
do you hear the darkness blowing?
I look upon this bliss as a stranger
I am addicted to my despair.

listen do you hear the darkness blowing?
something is passing in the night
the moon is restless and red
and over this rooftop
where crumbling is a constant fear
clouds, like a procession of mourners
seem to be waiting for the moment of rain.
a moment
and then nothing
night shudders beyond this window
and the earth winds to a halt
beyond this window
something unknown is watching you and me.

O green from head to foot
place your hands like a burning memory
in my loving hands
give your lips to the caresses
of my loving lips
like the warm perception of being
the wind will take us
the wind will take us.

Saadi

2007-06-20T03:09:00.000-07:00

Es ist nicht einfach in dieser Zeit den Kopf zu heben und sich zu Iran zu bekennen. Kein Wunder bei den Schandtaten, die in meinem Land passieren. Es fällt einem nicht einfach dieses Land doch mit was Gutem in Verbindung zu bringen.
Daher lese ich in diesen Tagen Hafiz und Saadi, mehr als je zuvor. Hafiz ist meine große Leidenschaft seitdem ich lesen kann. Mit Saadi kam ich erst in den letzten Jahren in Berührung und ich bin froh darüber. Niemand kann wie Saadi über "Freundschaft" [persisch: Dusti] schreiben. Übrigens: wir feiern das internationale Jahr des "Saadi" dieses Jahr...

Ich bin ok, in einer tiefe Phase der Ruhe und Zufriedenheit...Augen zu und durch...irgendwann kommt bestimmt der Sturm, da bin ich mir ganz sicher.

Untitled

2007-05-14T07:59:00.000-07:00

No one is thinking about the flowers,
no one is thinking about the fish,
no one wants
to believe that the garden is dying,
that the garden's heart has swollen
under the sun,
that the garden's mind is slowly
being drained of green memories,
that the garden's senses are
a separate thing rotting huddled in a corner.

our old courtyard is lonely.
our garden yawns
in anticipation of an unknown rain cloud,
and our pool is empty.

Für ihn

2007-05-06T10:29:00.000-07:00

Kein Sinn existiert mehr, nur Leere ist geblieben. Nicht die Wärme des Lebens, nur die Stille der Erinnerung.
Wir waren zwar großartige Reisegefährten, aber letztlich doch zwei einsame Klumpen Metall auf getrennten Umlaufbahnen, die aus der Ferne wie wunderschöne Sternschnuppen aussehen. In Wirklichkeit aber nichts als Gefangene ihrer jeweiligen Umlaufbahnen sind, aus der es keinen Ausweg gibt. Und wenn unsere Bahnen sich zufällig kreuzen, dann können wir vielleicht für einen kurzen Augenblick unser Herz füreinander öffnen, doch schon im nächsten Augenblick sind wir wieder zwei einsame Satelliten in der Weite des Weltalls. Bis wir irgendwann verglühen und zu nichts werden.

My house is cloudy

2007-04-22T04:25:00.000-07:00

My house is cloudy,
The whole earth is covered by cloud.

From the top of the mountain pass, shattered and drunk
Whirls the heavy wind,
Destroying all on earth
Including my senses.
O piper! who have been carried away by the music of your pipe; where are you?

My house is cloudy but
The cloud has started to pour down;
Fancying my bright days that are lost,
I stand towards the sun
And look at the expanse of the sea;
And all the world is demolished and beaten by the wind,
And on the road, the piper who plays the pipe for ever,
Pursues his path in this cloudy world.

Nima Yushij

Das Leben tanzt

2007-04-18T12:11:00.000-07:00

Es ist wieder Frühling auf der Welt. Was für eine schöne und gleichzeitige traurige Zeit! Die Tatsache, dass an dem wunderschönen Frühling 2007 immer noch Menschen an allen Ecken dieses wunderschönen Planeten tagtäglich Opfer der Gewalt werden bedrückt meine unendliche Freude .

Für mich gilt nur das Prinzip der Liebe zu den Menschen. Ich fühle mich als die nahe Verwandte jedes einzelnen Menschen. Ich definiere mich durch die Gemeinschaft der Menschheit mit ihrer Geschichte und allem was sie je geschaffen hat.

Gönnt ihr mir nun meine Freude als Trotz zu der Bosheit, die zwischen uns weilt? Meine Freude wird durch die unheilbare Hoffnung begleitet, dass am Ende die Gute und die Vernunft Hand in Hand die Böse überlegen sind.

Und das will ich zusammen mit dem Frühling im Frühling 2007 feiern und so gehe ich tanzend durch das Leben und ich habe das Gefühl, dass das Leben mich dabei sanftmutig anlächelt .

Der letzte Blick

2007-03-08T07:01:00.000-08:00

Heute unterwegs im Auto habe ich an dem Tag gedacht, als ich den Iran verlassen musste. Nein nicht an dem Tag sondern an meinem letzten Blick. Bevor ich den Hang runter gerutscht bin, habe ich einen letzten Blick auf meinen Iran geworfen und mich innerlich von ihm verabschiedet. An dem Moment spätestens habe ich gemerkt dass ich nun erwachsen geworden bin und es keinen Weg zurück gibt. Ich habe damals nicht geweint, aber heute unterwegs im Auto in der schönen Hamburg habe ich geweint. Wer hätte gedacht dass diese "Reise" nun 23 Jahre und länger dauert? Ich bin mehr als die Hälfte meines Lebens nun fern aus einem wunderbaren Land, das mich geprägt hat und zu dem gemacht hat, was ich heute bin.

Luft der Freiheit

2007-02-18T11:13:00.000-08:00

Ich bin im regen Kontakt mit B. Ein junger iranischer Student mit der großen Sehnsucht hier in Europa oder mit ganz viel Glück in den USA weiter zu studieren und etwas in Luft der Freiheit zu atmen. Einfach raus raus raus.....Wie interessiert er mir zuhört, wenn ich ihm von der Gesellschaft und Beziehungen zwischen den Menschen hier erzähle. Es ist unvorstellbar für viele Europäer, mit 22 Jahren kein einziger Tag die Art der Freiheit, die wir hier im Westen leben nicht erlebt zu haben. Bei uns ist das ganz normaler Wahnsinn.

Sprache

2007-01-10T13:10:00.000-08:00

Ich bin der Meinung, dass alle Menschen auf der Erde eine Sprache haben. Sie sprechen nur unterschiedlichen Dialekten. Die Sprache aber ist eine Sprache. Menschensprache...

Schlafen

2007-01-10T10:51:00.000-08:00

Ach was würde ich alles dafür geben tief und lange und ruhig zu schlafen. Ich schlafe ein, träume schlecht, wache wieder auf und so weiter und so fort. Ein Kopf voller Gedanken über das was war und das was kommt. Viele meiner Gedanken kann ich keinem erzählen. Ich versuche es immer wieder und jedesmal stelle ich aufs neue Fest, dass es sinnlos ist, es wieder zu versuchen. Und so schlafe ich mit einer Last von Gedanken, die sich in meinem Kopf stapeln. Kein leichtes Leben, das sage ich Euch...

Der Spiegel

2007-01-05T10:53:00.000-08:00

Kennst Du das Gefühl, morgens in den Spiegel zu schauen und Dich nicht wiederzuerkennen? Ein verdammt merkwürdiges Gefühl!

Der Tag

2007-01-01T09:10:00.000-08:00

Der Tag ist nach meinem Geschmack verlaufen. Sehr langsam. Mit Laptop auf dem Schoss suche ich eine Verbindung zur Außenwelt. Keine Seite ohne eine Meldung über Saddam und die Bilder seiner Hinrichtung.
Ich bin gegen die Todesstrafe. Auch wenn es sich dabei um einen Diktator wie Saddam handelt. Mich Ekeln diese Bilder an und ich kann die Menschen nicht begreifen, die nach einem "kompletten unsenzierten Download" des Filmes suchen oder welche anbieten.
Saddam erinnert mich an meine Jugend, wo wir Nacht für Nacht aus Angst von Bombardements Schutz im Keller unseres 7 stöckigen Hauses gesucht haben. Meine Mutter und ich haben versucht andere Leute zu beruhigen und abzulenken. Ich habe kleinen Kindern der Nachbarn schöne Kinderlieder gesungen.
Wir haben immer wieder einen lauten Krach gehört und haben versucht zu erkennen, wo diesmal die Bombe angeschlagen hat.
-Ist das etwa "Gischa"?
-"Gischa"? Oh mein Gott, da wohnen meine beiden Brüder
-Ach Quatsch, das war viel weiter, "Gischa" ist ja direkt hier um die Ecke, beruhigen Sie sich.
-Wenn Sie mich fragen, war das der Flughafen.
-Mama ich habe Angst

Saddam erinnert mich an Angst.

Saddam erinnert mich an "Khosro Karimi", der auf keinen Fall in diesen Krieg ziehen wollte.
-Ich will raus hier, raus, versteht ihr....
Hat er das geahnt, dass er nach nur 19 Tagen im Leichensack heimkehren würde? Er wurde nur 20.

Saddam verkörpert für mich einen Menschen, der mit Gewalt zur Macht kam, durch Gewalt seine Macht behielt und als er ging nichts anders als Rache und Böshaftigkeit im Sinne hatte.

Dennoch kann ich mich über die Bilder seiner Hinrichtung nicht erfreuen.

Auf ein Neues!

2007-01-01T04:00:00.000-08:00

Ein neues Jahr! Ich gehöre zu der Gruppe der Menschen, die am 31.12. um 24:00 Uhr extrem sentimental werden. Wenn der Countdown beginnt und das neue Jahr eintritt bekomme ich feuchte Augen und ein Herz voller Hoffnungen. Hoffnung, dass sich die Welt bessert, dass die Menschen friedlich auf diesem wunderbaren Planet zusammen leben...ach ich weiß nicht! Ich hoffe, so bin ich...

Bin extrem positiv eingestellt. Lange spazieren gewesen bei einem Sturm hier im Norden, der meinen Schal weggepustet hat und bin weiter gelaufen und weiter und weiter. Ich habe diese meine Leben nicht umsonst gerettet um es in dieser Ecke der Welt verkommen zu lassen. Ich werde es diesen Henkern zeigen, dass ich voller Leben bin, dass ich alles andere bin, als das was sie von mir erwartet haben, nälich tot. Ich bin AM LEBEN. Ich bin HOFFNUNG. ICH BIN LEBEN.

Prosit Neujahr!

2006-12-31T09:19:00.000-08:00

Noch 6 Stunden und so habe ich auch dieses Jahr rum bekommen. Ich will mich auch nicht fragen "wie war das Jahr?" oder "hat das Jahr Deine Erwartugen erfüllt?". Da ich ohne große Erwartungen in dieses Jahr gestartet habe und so ist es auch ziemlich gleichgültig an mir vorbei gegangen und ich irgendwie mittendrin oder nur dabei, meistesn aber daneben. Habe einer gute Freundschaft dem Rücken gekehrt und stehe nun da, ohne jemanden zu haben, den ich annährend als "Freund" bezeichnen möchte. Alles Bekanntschaften und alles ohne Tiefe.

Im Großen und Ganzen war das ein Jahr schlechter als viele andere, die an mir vorbei gerast sind. Was ein Jahr gut oder schlecht macht sind wir selbst und nicht irgendwelche Großmächte an einer Ecke der Welt. Das Ziel ist das Leben bis zum letzten Tropfen zu genießen und glücklich zu sein. Bis jetzt habe ich es versäumt. WIRD ES ANDERS? Nein bestimmt nicht. Nur wenn ICH es will, wird dann vieles anders. Aber ich muss es wollen. WILL ICH DAS? ach ich weiß es nicht...nun gehe ich baden. Muss mich schick machen für das Silvester Fest. "Same procedure as every year"!